فارس:

«تهران زندگي مي‌كردم، كارم در زمينه كامپيوتر بود، روزي از تلويزيون يكي از نمازهايي را كه آيت‌الله بهجت (ره) مي‌خواندند را ديدم و لذت بردم.

تصميم گرفتم به قم بروم و نماز جماعتم را به امامت آيت‌الله بهجت (ره) بخوانم، همين كار را هم كردم، به قم رفتم، ديدم بله همان نماز باشكوهي كه در تلويزيون ديدم در قم اقامه مي‌شود، نمازهاي پشت آقا بسيار برايم شيرين و لذت بخش بود، برنامه‌ام را طوري تنظيم كردم كه هر روز صبح بروم قم و نماز صبحم را به امامت آقاي بهجت بخوانم و به تهران برگردم.

يك سال كارم همين شده بود، هر روز صبح مي‌رفتم قم نماز مي‌خواندم و برمي‌گشتم، در اين زمان شيطان هم بيكار ننشسته بود، هر روز مرا وسوسه مي‌كرد كه چرا از كار و زندگي مي‌زني و به قم مي‌روي؟ خوب همين نماز را در تهران بخوان و … .

كم كم نسبت به فريادهاي آيت‌الله بهجت (ره) هنگام سلام دادن آخر نماز حساس شده بودم، آخه چرا آقا فرياد مي‌كشه؟ چرا داد مي‌زنه؟ چرا با درد سلام مي‌ده؟ حساسيتم طوري شده بود كه خودم قبل از سلام‌هاي آقا سلام مي‌دادم.

به خودم گفتم من اگر نفهمم چرا آقا موقع سلام آخر نماز فرياد مي‌كشه ديگه نميام قم نماز بخونم، همون تهران مي‌خونم، اين هفته هفته آخرمه …

يك روز آومدم و رفتم دم درب منزل آقا، در زدم، گفتم بايد بپرسم دليل اين فريادهاي بلند چيه، رفتم ديدم آقا ميهمان داشتند، گوشه اتاق نشستم و در افكار خودم غوطه‌ور شدم، تو ذهن خودم با آقا حرف مي‌زدم، آقا اگر بهم نگي مي‌رم هان! آقا ديگه نميام پشتت نماز بخونم هان! تو همين افكار بودم كه آيت‌الله بهجت انگار حرفامو شنيده باشه سر بلند كرد و به من خيره شد، به خودم لرزيدم، يعني آقا فهميده من چي مي‌گفتم؟ من كه تو دلم گفتم، بلند حرفي نزدم، چطور شنيد؟

سرم را پايين انداختم و آرام از مجلس خارج شدم و به تهران برگشتم، در راه دائما با خودم مي‌گفتم آقا چطور حرف‌هاي من را شنيد؟ در همين افكار بودم تا اينكه شب شد و خوابيدم، در خواب ديدم پشت آيت‌الله بهجت (ره) ايستادم و در صف اول نماز مي‌خوانم، متعجب شدم، در بيداري اصلا نمي‌توانستم به چند صف جلو برسم چه برسد به اينكه برم صف اول!

خوشحال بودم و پشت آقا نماز مي‌خواندم، يك دفعه تعجب كردم، ديدم در جلوي آقا، روبروي محراب يك دربي باز است به يك باغ بزرگ و آباد، آخه اين در رو كي باز كردند؟ اصلا قم چنين باغ بزرگي نداره، تعجب كردم، باغ سر سبز و پر از ميوه‌اي بود، خداي من اين باغ كجا بوده؟ در همين افكار بودم كه به سلام آخر نماز رسيديم، در انتهاي نماز و هنگام سلام نماز درب باغ محكم بسته شد، يك لحظه از خواب پريدم.

يعني من خواب بودم؟ آقا جواب سئوال من رو در خواب دادند، پس راز اين فرياد بلند آقا هنگام سلام نماز درد دل كندن از آن باغ آباد و بازگشت به زمين خاكي بود؟ به دليل اين درد آقا فرياد مي‌كشيد، من جواب سئوالم رو گرفته بودم و پس از آن سه سال ديگر عاشقانه هر روز صبح براي نماز به قم مي‌رفتم و سپس به تهران بازمي‌گشتم تا آقا رحلت كردند.»

اين مطالب خاطرات يكي از نمازگزاران حضرت آيت‌الله العظمي بهجت (ره) بود كه توسط پسر اين مرجع تقليد فقيد در مراسم سالگرد حضرت آيت‌الله بهجت (ره) در مسجد صاحب الزمان (عج) ورامين بازگو شد.